روز خوب پرسپولیس هدیه ای به فوتبال ورشکسته

پنجشنبه ۲۰ فروردین(۰۸:۵۳) 

مرجع خبری پرسپولیس :  دیگر به یک پیروزی راضی هستیم. وقتی پرسپولیس الغرافه قطر را شکست داد، می شد آرامش را در چهره مردم مشاهده کرد؛ همه آنهایی که شب قبل ناباورانه شاهد بودند نمایندگان همین دو کشور (ازبکستان و قطر) تحقیرآمیزترین شکست ها را به نمایندگان فوتبال ایران تحمیل کرده بودند. این دو باخت، در کنار ناکامی دور قبل همین مسابقات (سه تساوی و یک باخت) و در کنار شکست تیم ملی از عربستان، نومیدی و عدم اعتماد به نفس را بر دوستداران فوتبال حاکم کرده بود. «دوستداران فوتبال» عبارت محافظه کارانه یی برای اکثریت مردم ایران است؛ مردمی که در واقعیت و به دور از تمام شعارها و ایده آل ها، فوتبال برایشان اهمیتی خارق العاده دارد. پیروزی فوتبال، می تواند بسیاری از کاستی های زندگی شان را از یاد ببرد و شکست در فوتبال، موجی از نومیدی و رخوت بر جامعه حاکم می کند. باخت استقلال و صباباتری در سه شنبه شب و شوک ناشی از انتخاب محمد مایلی کهن به عنوان سرمربی تیم ملی (که در حرف زدن بسیار بهتر از مربیگری عمل می کند)، درجه اعتماد به نفس ملی را به پایین ترین حد خود رساند. شاید برخی سیاستمداران با برجسته کردن رگ گردن، اعتماد به نفس جامعه ایران را به عوامل دیگر نسبت دهند اما آنها شاید بهتر از هر کس می دانند که فوتبال و پیروزی در آن، بیش از هر اتفاقی، ضامن شادابی جامعه امروز ایران است. این را شاید به عنوان یک واقعیت تلخ باید پذیرفت. احساس آرامش این جامعه پس از نتایج خوب پرسپولیس ، موید این مدعاست. شاید برای همین باشد که پروژه موفقیت تیم ملی در راه صعود به جام جهانی به عنوان یک ماموریت غیرممکن، کلید سرنوشت انتخابات ریاست جمهوری در ۲۴ خرداد ماه باشد. دولتمردان امروز ما بهتر از هرکس می دانند که

 تمام فعالیت ها و تحرکات آنها، در برابر ناکامی احتمالی فوتبال ایران، به راحتی می تواند از سوی میلیون ها ایرانی نادیده انگاشته شود.

پرسپولیس در برابر الغرافه قطر، یک تیم مقتدر بود. وینگادا، با تزریق نظم تیمی، از پتانسیل بالای بازیکنان پرسپولیس به بهترین نحو ممکن استفاده می کند. علی کریمی، توره و نیکبخت واحدی، مثلث ویرانگر پرسپولیس در نیمه اول بودند که توسط نوری، زارع، باقری و محمد حمایت می شدند. قرار گرفتن رحمان رضایی در دفاع چپ یکی دیگر از ریسک های موفق مربی پرتجربه پرتغالی بود که حداقل در عرصه آسیایی به تمام همتایان ایرانی اش می تواند فخر بفروشد. از سوی دیگر آمادگی علی کریمی در این بازی (به رغم اخباری که در مورد غیبت او در تمرینات به گوش می رسید) به حدی بود که ثابت کرد توقع تماشاگران فوتبال برای حضور کریمی در ترکیب ثابت تیم ملی، کاملاً بجا و منطقی است. پرسپولیس در حالی با یک بازی برتر، با سه گل قهرمان قطر را شکست داد که چهره هایی مثل خلیلی و پتروویچ را روی نیمکت ذخیره ها داشت. این مجموعه نشان می دهد پرسپولیس از چه پتانسیل هجومی چشمگیری برخوردار است. اما در آن سو، سپاهان با سرمایه انسانی چشمگیرش در برابر یاران ریوالدو، بازی قابل قبولی را به نمایش گذاشت. عمادرضا به عنوان تک مهاجم، حاج صفی به عنوان هافبک هجومی و نویدکیا و ابوالهیل به عنوان دو هافبک طراح، بازی برابر و در دقایقی برتر از میزبان را به نمایش گذاشتند. وقتی در نیمه دوم رسول خطیبی و الونگ هم به ترکیب اضافه شدند، سپاهانی ها نشان دادند از چه بازیکنان ارزشمندی برخوردار هستند. افسوس که سپاهان پس از برتری ۱-۲ (با گل های عمادرضا و عقیلی) همچون تیم ملی نتوانست امواج تهاجمی حریف را کنترل کند و با حبس شدن در محوطه جریمه، ناامیدانه تلاش کرد از پیروزی خود محافظت کند که در نهایت نتوانست. اما هرچه بود، این تساوی می تواند در آینده نقشی بسزا در معادلات سخت این گروه ایفا کند. هرچه بود موفقیت پرسپولیس و سپاهان، دقیقاً همان چیزی بود که جامعه ایرانی احتیاج داشت. آن هم پس از دو هفته سخت، پس از ناکامی تیم ملی، استقلال و همین طور انتخاب مایلی کهن،