بهزادی: به خاطر قلی‌زاده رفتم خط حمله

در خیابان شاخه درختان را با سر می‌زدم

مرجع خبری پرسپولیس : قبل از اینکه من به عنوان یک سرزن مطرح بشوم مرحوم مسعود انصاری و مهندس اردشیر آذرسا که متعلق به نسل پیش از من در شاهین بودند به عنوان بهترین مهاجمان سرزن در تیم ملی و باشگاه شاهین شناخته می شدند.

من در تیم کودک شاهین بازی می‌کردم و دکتر برومند و شکیبی متعلق به نسل قبل از من هستند. شکیبی پسرخاله من بود که یک سرزن قهار به حساب می‌آ‌مد. من هم از بک وسط به بک چپ، هافبک و سپس فوروارد آمدم. دلیل این جابجایی هم این بود که تیم تاج یک بک وسط سرزن به نام عارف قلی‌زاده داشت. در نوک حمله تیم ملی هم مرحوم هجری خوب سر می‌زد.

مربی اولم دکتر حسن فاخری بود و دکتر ابتهاج و اکبر کیا هم در پرورش من نقش زیادی داشتند.
دکتر اکرامی برای سرزنی من تمرین ویژه گذاشت و مرا به سالن دانشسرای مقدماتی یا تربیت معلم فعلی که در خیابان شهید مفتح است برد و روزی دو ساعت تمرین می‌داد.

آن موقع توپ‌های لاستیکی شماره ۳ آورده بودند که فرار بود.

آخرین توپ‌های این مدلی هم در اختیار مرحوم دهداری بود. ایشان من را روی خط‌های زمین بسکتبال تمرین می‌داد. جفت پا می‌پریدم، فضا را می‌گرفتم و به حلقه بسکتبال ضربه می‌زدم. آنقدر تمرین می‌‌کردم که در خیابان هم می‌پریدم تا شاخه‌های درختان را با سر بزنم، بعد از سه ماه همراه با تیم شاهین به مالموی سوئد، قهرمان آن روز اروپا ۲ گل با سر زدم. خاطرات خوب و بد زیادی از شاهین و پرسپولیس دارم و گل‌های زیادی با ضربه سر زده‌ام. حدود ۸۰-۱۷۰ بازی داشته‌ام که بیشتر با کلونی تهران به جای تیم ملی و مقابل تیم‌های درجه اول خارجی بوده است. مرحله به مرحله فوتبال من خاطره است. از سال ۴۸-۴۷ در پیکان تا ۱۳۵۳ کاپیتان پرسپولیس بودم. جزو یکی از ۵ بازیکن ستاره‌های ۱۰۰ ساله‌ای بودم که تمبرشان منتشر شد. کوچیس مجارستانی، اووه زیلر آلمانی، دنیس لاو و جو جوردن اسکاتلندی چهار نفر دیگر بودند. در ۱۰۰ سال اخیر فقط یک نفر از آسیا و آفریقا در این جمع بوده است که من بودم.