در انتظار گل دوم دایی به استقلال

مرجع خبری پرسپولیس : باختن قبل از دربی، همه چیز را به‌هم ریخته. بعضی‌ها می‌گویند باخت ملوان شوک به‌موقعی بود و پرسپولیسی ها را بیدار کرد اما به نظر می‌رسد عوارض منفی ناشی از این باخت خیلی راحت دست از سر پرسپولیس برنخواهد داشت.

سه روز قبل از دربی بیشتر از هر چیز استرس است که در رفتار و تمرین بازیکنان و حتی کادر فنی پرسپولیس دیده می‌شود. علی دایی می‌خواست بلافاصله بعد از باخت به لحاظ روانی تیمش را ریکاوری کند.

حبس یکساعته در رختکن شروع این ریکاوری بود، حبیب کاشانی هم که استاد این کارها است. جلسه دوم ریکاوری دیروز ظهر در محل باشگاه انجام شد. حال خروجی این جلسه چقدر در دربی به کمک دایی و بازیکنانش بیاید، باید منتظر بود و تماشا کرد.

دیروز و امروز کسی را نزدیک تمرین راه نمی‌دادند اما می‌شد از پشت دیوارهای کوتاه ورزشگاه شرکت واحد، پرسپولیس قبل دربی را دید زد و فهمید در تیم سرخپوش دربی چه می‌گذرد. فرض بگیریم کار مشترک دایی و کاشانی به لحاظ روانی روی تیم‌شان تاثیر لازم را گذاشته اما حتی اگر این اتفاق به بهترین شکل خود افتاده باشد تازه باید دید پرسپولیس در بحث فنی چه حرفی برای گفتن دارد.

در این شرایط دایی باید با دو جلسه تمرین سفت و سخت ضمن تشدید کار روانی و آماده کردن بازیکنان، به‌خصوص آنهایی که طعم دربی را نچشیده‌اند، تاکتیک‌های شکست استقلال را در زمین چمن حداقل به‌‌صورت مختصر مرور کند.

خیلی‌ها می‌گویند این بازی بحث فنی را برنمی‌تابد، هر کس دعوای وسط زمین را برد و از تک موقعیت‌ها استفاده کرد برنده است. این تحلیل کلیشه‌ای هر سال قبل از هر دربی شنیده می‌شود یا حتی روی کاغذ می‌آید اما گاهی هم شده که مسابقه سنتی پایتخت کمی تا قسمتی تاکتیکی و پیچیده شود. اگر طبق نظر باتجربه‌های دربی پیش برویم همین که دایی تیمش را به لحاظ روانی آماده این بازی کند، کافی است.

بقیه کار را می‌توان به خلاقیت بازیکنان کارگشا، کاردانی باتجربه‌ها و روحیه جنگندگی تیمی سپرد هرچند مطمئنیم تاکتیک هم هست اما گاهی آنقدر تحت تاثیر جریان بازی و همان دعواهای همیشگی و حساسیت‌ها قرار می‌گیرد که گم می‌شود.

پرسپولیس می‌خواهد دوباره برنده باشد، مثل بازی قبل. آنجا فوتبال خوب ۲۵-۲۰ دقیقه پایانی باز هم با تاکتیک به نتیجه نرسید. باز هم خلاقیت بود و بس. یک شوت تماشایی از فاصله‌ای نسبتا دور که با چرخش عجیب توپ اتفاقی را باعث شد که در هفت بازی قبل از آن رخ نداده بود. حالا سوال اصلی اینجاست که این بار چه کسی پیدا می‌شود تا همان کار بزرگ را در لحظه خودش انجام دهد؟ آقا کریم؟ غلامرضا رضایی؟ یا مثلا محمد نوری؟ اصلا آیا می‌شود منتظر یک اتفاق بود؟ اگر باقری بازی نکند در تیم قرمز بازیکن بزرگی می‌ماند که عامل به‌وجود آورنده اتفاقی بزرگ باشد؟ شاید فراموش کردن عنصر خلاقیت، فاکتور شانس را پر رنگ‌تر کند. راستی دایی و تیمش جزو خوش‌شانس‌ها به‌حساب می‌آیند؟

نگاه‌ها به علی دایی است. قبل از مسابقه بهمن ماه سال قبل که دایی چند هفته‌ای تجربه حضور روی نیمکت پرسپولیس را می‌چشید، علی آقا هیچ وقت چهره موفقی مقابل استقلال نداشت. او در سال‌های اقتدار نیز نتوانست دروازه حریف آبی را بگشاید و این در کارنامه آقای گل فوتبال دنیا لکه‌ای خاکستری‌رنگ بود. فریاد پس از گل آقا کریم در دربی آنقدر شدید بود که کت گرانقیمت علی آقا تا آستانه پاره شدن پیش رفت. دایی مثل دوران بازیگری دو دست را مشت کرد، بالا آورد و فریاد زد. هر کس که دم دستش بود را در آغوش گرفت. انگار که خودش گل زده، پس این برد همه آن گل نزدن‌ها را به دست فراموشی می‌سپرد.

همان برد غرور انگیز بعد از آن همه تساوی عذاب‌آور، فردا علی دایی را در موقعیت روانی بهتری قرار می‌دهد اما حساب این بازی جداست. دایی می‌داند تیمش چه‌ها کم دارد، همان‌طور که ضعف‌های مشهود استقلال را دیده و می‌شناسد. می‌گویند تیم او در شأن نامش بازیکن بزرگ ندارد و حتی به دانش فنی او نیز ایراد می‌گیرند. پرسپولیس او در تمام این ۱۰ هفته حتی با وجود ناکامی‌های اخیر جایی در میان صدرنشین‌ها دارد اما بردن استقلال تمام این ناکامی‌های مقطعی را به‌دست فراموشی خواهد سپرد. گروهی می‌گویند پرسپولیس و دایی با وجود تمام کاستی‌هایشان قدرت شکست استقلال را دارند. اگر پرسپولیس برد حتما اتفاق ویژه‌ای رخ داده، دایی دو بار پشت سر هم آبی‌ها را نقره‌داغ کرده، تیمش را به صدر جدول نزدیک‌تر کرده و دوباره دل هواداران را به‌دست آورده است. آیا او و تیمش می‌توانند از پس انجام این اتفاق بزرگ بربیایند؟

منبع: ایران ورزشی